welkom op mijn weblog

Dit ben ik tijdens Waldrock 2004

Omdat mijn weblog verhuisd is, kan je op dit weblog geen reacties meer plaatsen. Ook wordt dit weblog niet meer geupdate.

Oude logs in het archief zijn nog steeds bereikbaar en te lezen.

Mijn weblog vind je hier

Na een middagje stoeien en knoeien met Pivot, staat mijn nieuwe weblog HIER online. Pas dus svp je bookmarks e.d. aan als je een vaste lezer bent…

De oude logjes in dit weblog ga ik nog verhuizen… Moet nog even uitvogelen hoe dat precies gaat; desnoods maak nog een html-pagina aan waar ik alles in ga zetten.

Vanmorgen was er voor de zoveelste keer weer eens een storing bij web-log. Dat schiet dus niet op en ik heb besloten mijn weblog op onze eigen webserver te gaan hosten. Dit kost natuurlijk enige tijd en tot die tijd zal ik dan maar hier blijven… Ik ga namelijk al m’n oude logs ook overzetten en zodra alles klaar is, dan ga ik hier weg… Ik ben het zat!

Gelukkig ben ik dan nog in de luxe positie dat ik een keuze heb…

Ik had het Japanse filmavondje afgezegd vanwege extreme vermoeidheid aan mijn kant. Een 3-tal mensen die ik van irc ken, zouden komen en Gildor. Ik had Gildor gisteren gemeld dat hij alsnog wel welkom was, omdat hij toch wel weer op een gegeven moment naar huis zou gaan (woont zowat om de hoek) en ik verder best wel film kon kijken, maar teveel mensen om me heen en dan ook nog eens de perfecte gastvrouw spelen, even niet goed aankon.

Gisteren had ik Pjotr een briefje meegegeven om aan Gildor te geven waar e.e.a. instond mbt of ie wilde blijven eten (of ik nou voor 2 of voor 3 mensen moet koken, da’s dan ook niet zo belangrijk), en of hij dan wat Japanse films mee wilde nemen (om toch maar bij het thema te blijven). Pjotr meldde me vanmorgen dat Gildor zou komen.
Ik had bedacht om dan eindelijk de Indiase bloemkoolcurry te gaan maken, die ik al bijna een week wilde maken (bloemkool is gelukkig erg lang houdbaar in de koelkast ). Om 18.00 uur ging de bel al en daar was Gildor. Ik had hem nog niet verwacht, omdat ik dacht dat hij tot 1800 uur moest werken, maar op zaterdag stoppen ze eerder. Gelukkig had ik alle voorbereidingen voor de curry al getroffen en kon er dus zo mee beginnen en een kleine 3 kwartier later konden we aan tafel.

Na het eten even het eten laten zakken, want er stond een zware film op het programma: Ju-on (The Grudge) een lugubere Japanse horrorfilm; geen splatter, maar zoiets als Ringu. Gildor waarschuwde me dat het een zeer enge film was. Dus hadden we ook besloten deze zowieso als eerste te kijken. Hij zei dat ik vannacht waarschijnlijk niet zou kunnen slapen ervan. Nou ja, dat moest ik dan nog wel even zien Er moet een hoop gebeuren voor ik niet durf te slapen na een film (en desnoods laat ik een lampje branden haha). Even na 20.00 uur gingen we kijken. Pjotr verhuisde naar boven, want die houdt helemaal niet van Japanse films. Eventueel wil hij nog wel eens zo’n samurai-achtige film kijken, maar niet de Japanse films die wij dus leuk vinden. Pjotr zou ook nog naar Ben en Meriam gaan om even iets te installeren op de computer. Maar dat kon pas wat later op de avond ivm andere verplichtingen aan hun kant.

Ju-on bleek een redelijk enge film te zijn. Een paar goeie schrikmomenten en fijne Japanse vaagheden. Die Japanners kunnen zo prachtig hysterisch acteren… Goeie film wel, maar ik zal best goed slapen vannacht (behalve wanneer ik weer eens ga liggen spoken). Toen de film af was, heb ik eerst wat sake opgewarmt in dit sakesetje. Handig dat er 2 flesjes bij zitten, zo heeft ieder z’n eigen flesje. Sake hoor je op 40 graden celsius te drinken. Hoe verwarm je de sake? Dat vroeg ik me ook af Het antwoord is simpel: flesjes in een pan water en dan opwarmen… Kind kan de was doen. Is dus op zich ook zo gepiept. Natuurlijk wist ik niet precies of het 40 graden was, ’tis gewoon ff gokken. En dan met zo’n “eierdopje”. Het lijkt niet veel, maar vergis je niet; dat spul is best heftig en doordat het warm gedronken wordt, stijgt het snel naar je hoofd.

Met de sake en Japanse rijstcrackers de volgende film gekeken: Azumi. Dat was dan weer meer een samurai-achtige film; dus meer in de avonturensfeer. Ook erg leuk hoor, alleen trek ik het erg slecht vaak, een tweede film. Hij duurde ook ruim 2 uur en Japanse films zijn nou niet van die makkelijke wegkijkfilms. Dus op het eind zat ik flink te knikkebollen en heb een aantal stukken niet gezien omdat ik gewoon zat te maffen. Even voor 00.00 uur was hij afgelopen. Gildor is toen naar huis gegaan en ik heb de katten eten gegeven en ben naar bed gegaan (waar ik dus nu nog even dit zit te typen). Nu ga ik dus wel slapen, want het is al 1 uur…

Natuurlijk hebben wij naast een uitgebreide DVD-collectie ook nog eens aanzienlijk veel VHS-tapes. En die zijn eigenlijk leuker dan dvd’s, vooral als ze niet voorbespeeld zijn, want dan is het soms een verrassing wat je tegenkomt.

Pas geleden heb ik een nieuwe VCR gekocht; eentje waarbij specifiek werd vermeld dat hij oude tapes van slechte kwaliteit ook kon afspelen. Dat klonk als muziek in mijn oren, want ik kreeg het heen-en-weer van de VCR die we al hadden: daar kon je bijna niets meer op afspelen; alles met vervelende strepen door het beeld enzo; niet om aan te zien.

Vandaag een dagje niets doen (filmavondje is gecancelled, dus ik heb geen voorbereidingen) en van zolder een hele stapel VHS-sen gehaald. Nou, die VCR werkt geweldig! Zijn er altijd tapes die echt zo slecht zijn dat je ze beter weg kunt gooien… Maar ik kwam ook opnames tegen van vakantie in Schotland in 1995 (jemig wat was ik een ubermuts met een uilenbril!) maar wel heel leuk want Pjotr en ik ouwehoeren die tape ook vol met onzinnig geklets haha.. We gaan de boel goed uitzoeken en dan kijken wat we willen digitaliseren en op cd willen branden, want sommige dingen (zoals onze trouwtape) willen we wel bewaren natuurlijk, maar die tapes hebben gewoon het eeuwige leven niet…

Ook heb ik een indrukwekkende collectie aan videobanden met allerlei videoclips van metalbands, maar ook met interviews en documentaires van allerlei muziek en bands… Dat is ook wel de moeite van het uitzoeken waard.

Gisteren toen ik op weg was naar de Oostvaardersplassen, kwam ik langs het Hollands Hout. Daar kun je dus ook wandelen. Vandaag had ik dus enigszins een baaldag. Ik heb ook besloten het Japanse filmavondje van a.s. zaterdag wat ik had georganiseerd, af te zeggen. Voor voorlopig dan. Ik trek het gewoon even niet. Gewoon film kijken is nog wel te doen, maar er blijven nog een aantal mensen slapen en het kost me momenteel allemaal teveel energie de goeie gastvrouw te moeten spelen. Bovendien is de kans groot dat ik rond 10 uur ‘s avonds als een wrak rondloop en da’s ook niet gezellig; niet voor mijn gasten en zeker niet voor mij als ik dan liever naar bed ga. En dus heb ik iedereen even gemeld dat het niet doorgaat en dat het wordt verplaatst naar een nog nader te bepalen datum.

Ok, terug naar het bos… Ik kon me niet echt zetten tot het huishouden en bedacht dat ik misschien even het bos in moest gaan. Alleen vind ik het niet echt verantwoord in m’n uppie een bos in te wandelen waar je geen hond tegenkomt (of misschien dus een enkele hond en z’n baas). Ik belde Nathalie op, om te vragen of ik haar hond misschien mee mocht nemen, maar ik kreeg geen gehoor. Toen heb ik mijn overbuurvrouw gebeld (die van de kat) of zij misschien zin had om mee te gaan. De overbuuv is ook gek op het bos en de natuur. Zij had daar wel oren naar en toen zijn we in mijn autootje gestapt en naar het Hollands Hout gereden.

Daar best een heel end gewandeld. Op een gegeven moment waren we al bij het spoorviaduct aanbeland en ik kreeg nou niet de indruk dat het een pad was wat weer uit zou komen bij de auto. Dus toen maar weer teruggelopen. Ergens nog op een bankje even gezeten; dat is meestal niet heel slim, want dan ga je je benen voelen als je weer aan de wandel gaat en we hadden nog een flink eind te gaan. Onderweg maar heel weinig mensen tegengekomen; 2 mensen met een hond, 1 jogger en 4 meisjes met plastic tassen… Onderweg werd ik nog gebeld door mijn werk dat er een collega ziek was en of ik morgenochtend ipv morgenmiddag kon werken. Geen probleem hoor… Ze hadden vanmorgen ook al gebeld, maar ik was er niet; had ook m’n mobiel niet mee. Bovendien was ik dan toch niet gegaan, want ik was vandaag absoluut niet in staat geweest om te werken. Ik loop ongeveer op m’n laatste benen (nou ja… ik overdrijf iets), maar ik wil gewoon even rustig aan doen. Morgen ga ik gewoon werken hoor…

Overigens nog erg hard gelachen met de buuv… Die vertelde me nog dat Murray z’n eten er gelijk uit had gekotst en wat ze er nou mee aan zou moeten… En dat als ie dood ging dat dat toch wel sneu zou zijn. Waarop ik zei: “ik heb dan nog wel weer een kat voor je: Barlow, want die pist onze keuken vol” … Toen kwamen we niet meer bij van het lachen. Ik deed er nog een schepje bovenop door te zeggen: als Cyriis dan ook ff ophoudt met ademhalen, dan ruimt dat lekker op… Hoezo ben ik een kattenvriend? Nee hoor… ’tis natuurlijk gewoon een beetje cynisch bedoeld allemaal; onze katten hebben een heel goed leven, maar soms moet je gewoon ff mopperen…

Verder nog bijna een ongeval gehad op de rotonde… We hebben tegenwoordig turborotondes en dan moet je gewoon op de baan blijven rijden waar je op aan komt rijden. Een UBERTRUT komt dus op de binnenbaan rijden en gaat via het smalle tussenstukje even op de buitenbaan (wat dus niet de bedoeling is) en daar kwam ik net op aangereden en rijd ook gewoon stug door, omdat ik niet verwacht dat ze dat doet… Nou, dat scheelde echt maar een haartje of ik had er bovenop gezeten…

Vanmorgen de huisarts gebeld voor een doorverwijzing om m’n bloed te laten controleren. Kon ik gewoon even bij de assistente afhalen en ben ik gelijk naar het ziekenhuis gefietst. De assistente vertelde me dat ze gingen controleren op het algemene bloedbeeld, op pfeiffer en op diabetes. Natuurlijk ben ik al lang geleden weer eens m’n ponsplaatje kwijtgeraakt en heb ik maar weer een nieuwe laten maken.

Kleine persoonlijke overwinning: ik bleef rechtop zitten terwijl er bloed werd afgenomen. Het is al erg moedig dat ik eens in de zoveel tijd (nu dan even een jaartje niet) bloeddonor ben. Ik heb het niet op bloedafnames. Tot ruim in m’n twintiger jaren nam ik zelfs mijn moeder mee op sleeptouw, omdat ik het doodeng vond als er bloed afgenomen moest worden. Ik ontdekte dat het een stuk beter ging als ik mocht liggen. Als ik bleef zitten, dan werd het altijd zwart voor mijn ogen en raakte ik buiten bewustzijn.

Vanmorgen was ik ook nog eens in een zeer depressieve bui en had ook nergens zin in; ik dacht: Kitty, niet zeiken, hup naar het ziekenhuis en gewoon rechtop gaan zitten. (nou ja dat laatste bedacht ik toen ik werd geroepen door een verpleegster). Maar mijn humeur is niet zonnig te noemen; ’tis nu een beetje zoals het weer buiten: somber. Dat kan er dus ook nog wel even bij: depressie. Nou ja, is waarschijnlijk (hopelijk) van korte duur; misschien wel een voorbode van een fijne PMS aanval, alhoewel dat nog wel erg vroeg is.

Na het ziekenhuis helemaal naar het sidahdorp gefietst om m’n Odin combiabonnement op te halen. Nu weer thuis waar ik dus alweer zag dat het zowat 11 uur is en dat ik nog een hele waslijst huishouden te doen heb. Ik denk dat ik vanmiddag eens een poging ga wagen mijn meditatie op te pakken… En misschien maar even sporten of gewoon maar even de sauna in de sportschool induiken…

Ik heb gewoon een beetje een baaldag

In oktober is het bronsttijd voor de herten. In de Oostvaardersplassen tussen Lelystad en Almere leven zo’n 1400 edelherten. In 1990 zijn ze daar begonnen met het uitzetten van 60 edelherten en inmiddels is dat dus een indrukwekkende kudde grazers geworden. Een hert wordt zo’n 10 jaar oud. In oktober is het voortplantingstijd en dan kun je middels een excursie van Staatsbosbeheer de Oostvaardersplassen in met een bolderwagen, getrokken door een trekker. Vorige week woensdag zat ik op de trekker, vandaag erachter. Er werd geadviseerd warme kleding aan te trekken en een verrekijker mee te nemen. Ik werd om 17.15 uur door boswachter Leo Smit (de man van een collega van mij) verwacht. Eerst op de kaart even gekeken welke weg ik het beste kon nemen. Je kunt het bezoekerscentrum , vanwaar ook wordt vertrokken, via 3 aanvoerwegen bereiken. De meest directe weg vanaf mijn huis gezien is de weg die achter Palazo langs loopt, maar die is behoorlijk lang en smal; je moet geregeld de berm in, omdat er geen 2 voertuigen elkaar kunnen passeren. Ik heb daar een hekel aan, want ik vind dat niet relaxed rijden. Dan kun je ook nog via Lelystad-Haven de Knardijk op, maar da’s behoorlijk wat kilometers omrijden. De gulden middenweg vond ik in de vorm van de Buizerdweg. Deze weg is ook een gedeelte redelijk smal, maar da’s maar een kort stukje. Op de kaart zag ik direct na de splitsing op de knardijk een parkeerplaats en dacht dat ik daar moest zijn. Ik was veel te vroeg en besloot maar even in het boekje te lezen die ik had meegenomen. Toen vond ik het best erg rustig daar en plotseling herinnerde ik me dat je bij het bezoekerscentrum een hek binnen kon rijden en daar kon parkeren; hier stond ik echt op de dijk geparkeerd. Hmmmz… Ik was er gewoon nog niet Dat gaf niets, want ik was nog hartstikke vroeg. Dus op weg naar het bezoekerscentrum, wat nog wel een paar kilometer rijden was.

We werden in het beheersgebouw ontvangen met koffie en een korte diavoorstelling waarbij werd uitgelegd hoe het precies zat met bronstige herten. Het is voor het hert een competitie zoveel mogelijk hindes bij elkaar te krijgen en ze ook bij elkaar te houden. De competitie onder de herten is enorm. Een volwassen hert raakt in de bronsttijd in een maand tijd zo’n 100 kg kwijt. De boswachter grapte dat geen Montiac dieet daar tegen op kon. De slimme herten doen maar een periode van de bronsttijd mee om zich daarna weer terug te trekken richting Almere. Het is namelijk zo dat buiten de bronsttijd de herten richting Almere zitten en de hindes richting Lelystad. De ouwe geile herten neuken zich gewoon elke nacht een slag in de rondte en dat doet ze dan ook meestal de das om: in de winter zullen ze sterven, omdat ze geen voldoende vetreserves meer hebben. Een hinde wordt per nacht zo’n 400 keer “geslagen” (lees: genomen). Je reinste gang bang! De dierenwereld is ook zeer wreed. Het gaat enkel om voortplanting en de herten hebben dus een enorme onderlinge strijd. Ze pissen zichzelf helemaal onder en burlen zich een schorre keel; alles om de hindes voor zich te winnen. Het is erg imposant om te zien hoe die herten vreselijk onrustig door elkaar heen rennen; soms knallen ze met de geweien tegen elkaar aan (echte vechtpartijen hebben we dit keer niet gezien). Ook vallen er geregeld doden; dan wordt een hert gewoon doorboord door een sterker hert. De boswachter vertelde dat de Heckrunderen die er ook rondlopen, nog bruter zijn. Als een vaars (2-jarige koe) van haar moeder wegwandelt en in een kudde stieren terecht komt, dan is ze ten dode opgeschreven, omdat al die stieren erop willen en haar gewoon tot de dood toe “verkrachten”.

Geregeld stak zo’n hert z’n snufferd in de neus om z’n bek open te trekken; een laag geluid producerend, burlen genoemd. Ook steekt het beest geregeld z’n gewei in de grond, waardoor dit aan de uiteinden witte punten gaat vertonen. Machtige dieren om te zien. De hindes blijven over het algemeen gezellig rustig grazen, maar af en toe neemt er eentje de benen; die heeft dan waarschijnlijk een interesanter hert ontdekt en dan zie je het hert waar ze eerst in de buurt stond, er als een bezetene achter aan hollen om haar maar bij zich te houden. Het kan ook gebeuren dat een ander hert de “harem” gewoon ff overneemt.

burlenhindeWe hebben echt verschrikkelijk veel herten en hindes gezien. Ik vond het echt waanzinnig om die dieren in grote getalen bij elkaar te zien. Dit is ook alleen maar mogelijk, omdat het deel waar wij waren, voor het publiek gesloten is en alleen maar tijdens excursies onder begeleiding van een boswachter toegankelijk is. Zo wordt de rust optimaal bewaard. Voor we weer terugkeerden, kregen we nog een glaasje Jxe4gemeister of Berenburg. Ik zag op het plastic borrelglaasje dat er ofwel 0,2l of 0,4l in kon, dus ik dacht, als ik er 0,2l in doe, dan kan dat geen kwaad leek mij; het had wel wat zo in the middle of nowhere: hij was ijs en ijs koud

Was erg indrukwekkend en interessant om mee te maken…

Zoals eerder in dit en in dit log vermeld, zijn wij met Ramsey naar de dierenarts geweest, vanwege oorproblemen.

Maandag had ik gebeld voor de uitslag, maar die was toen nog niet binnen. Ik mocht dinsdagmiddag terugbellen, maar dat ben ik vergeten. Vanmorgen belde ik en vertelde men mij dat de uitslag nog niet binnen was, maar blijkbaar was er niet goed gekeken, want een klein half uurtje later ging de telefoon en hing de dierenarts himself aan de lijn met de mededeling dat de uitslag binnen was. Toch vriendelijk dat ze dan even terugbellen.

Hij vertelde dat er niets ernstigs is ontdekt en dat het goedaardig is. Ook informeerde hij hoe het nu met Ramsey ging. Dat vond ik wel aardig van de man. Ik meldde hem dat Ramsey tegenwoordig weer wat vriendelijker, vrolijker en knuffeliger is (hij was de laatste tijd een beetje grumpy). En dat we zonder teveel problemen zijn oren kunnen zalven.

Nu moeten we nog zo’n anderhalve week zalven en dan een week niet en dan na die week moeten we nog even terugkomen voor controle; dan gaat de dierenarts nog even een kijkje in zijn oren nemen.